Het besluit van een luisterend oog: Waarom Fotograafien nu echt haar plek heeft gevonden
Het heeft jarenlang gekiemd. Onder de oppervlakte, in de wandelgangen van het woonzorgcentrum, tijdens de stille uren bij Boven De Wolken en in de reflectie op mijn eigen leven. Vandaag krijgt het een naam, een richting en een belofte. Vandaag wordt Fotograafien precies wat het altijd al had moeten zijn.
Sinds de start van Fotograafien in 2019 heb ik veel mensen voor mijn lens gehad. Maar gaandeweg merkte ik dat de mooiste momenten niet ontstonden door de instellingen van mijn camera, maar door de woorden die we wisselden vóór de sluiter klikte. Ik ontdekte dat ik geen fotograaf ben die "plaatjes maakt", maar een getuige die verhalen erkent.
De kiem: Tussen de mensen
Tien jaar lang werkte ik in een woonzorgcentrum. Hoewel mijn rol administratief was, lag mijn hart in de ontmoetingen met de bewoners en hun families. Ik zag daar de schoonheid van de herfst van het leven, maar ook de rauwe randjes van het naderende einde. Ik leerde daar dat 'gezien worden' de diepste menselijke behoefte is, ongeacht je leeftijd of gezondheid.
Die ervaring, gecombineerd met mijn werk als vrijwillig fotograaf bij Boven De Wolken, heeft mijn blik voorgoed veranderd. Ik zag hoe liefde altijd, maar dan ook altijd, de boventoon voert wanneer de tijd kostbaar wordt.
De drijfveer: Mijn eigen verhaal
Dat ik me zo aangetrokken voel tot de breekbaarheid van het leven, is geen toeval. Het verlies van mijn mama op jonge leeftijd heeft een fundament onder mijn werk gelegd. Ik weet wat het is als woorden tekortschieten. Ik weet hoe onbetaalbaar een beeld is waarop de verbinding nog tastbaar is. Het is die persoonlijke geschiedenis die maakt dat ik niet wegkijk bij verdriet, maar er juist de schoonheid en de liefde in zoek.
De nieuwe koers: beLEVENis en verSTILLING
Ik heb besloten om de ruis weg te filteren. Ik kies voor twee niches waar mijn hart en mijn expertise samenkomen:
De beLEVENis: Voor wie op een kruispunt staat in het leven. Geen geposeerde shoot, maar een therapeutisch gesprek over jouw weg, waarbij de foto de spiegel is van jouw eigenheid.
De verSTILLING: Integere reportages bij palliatieve situaties en uitvaarten. Omdat erkenning van het afscheid het begin is van de herinnering.
Waarom nu?
Dit plan speelt al een lange tijd. Ik voelde de roep om te verdiepen, maar soms heeft een besluit tijd nodig om te rijpen. Nu voelt het juist. Nu is de basis van mijn eigen leven — mijn familie en vrienden — zo stevig, dat ik de ruimte heb om er volledig te zijn voor de kwetsbare verhalen van anderen.
Bij Fotograafien is de fotografie vanaf nu ondergeschikt. Het gesprek primeert. Want pas als er echt geluisterd wordt, kan er een beeld ontstaan dat ertoe doet.
Mijn naam is Delphine en ik luister met een oog voor jou.